Ünlü oyuncu Tuba Ünsal, sosyal medya hesabından yaptığı paylaşımla takipçilerini hem üzdü hem de duygulandırdı. Annesi Aysel Ünsal’ın doğum günü için sürpriz hazırlıkları yaptığı sırada hastaneye kaldırıldığı haberini aldığını anlatan oyuncu, yaşadığı korku dolu anları takipçileriyle paylaştı.
YOĞUN BAKIMDAN ÇIKARILDI
Güzel bir gün için hazırlık yaparken kabusu yaşayan Tuba Ünsal, annesi Aysel Ünsal’ın kalp rahatsızlığından hastaneye kaldırıldığını anlattı. Annesinin son sağlık durumuna ilişkin bilgi veren Ünsal, annesinin yoğun bakımdan çıkarıldığını aktardı.
BENZER DURUMU BABASINDA DA YAŞADI
Babasını doğum gününde kaybettiğini belirten Ünsal, o dönemi yeniden hatırladığını belirterek yaşadığı korku ve üzüntüyü tüm samimiyetiyle takipçileri ile paylaştı.
‘ABLAMDAN BİR MESAJ GELDİ: ANNEMİ HASTANEYE KALDIRDILAR’
Tuba Ünsal yaşadıklarını şu sözlerle ifade etti:
18 Temmuz annemin doğum günüydü. Günlerdir ona yapacağım sürprizi bulmaya çalışıyordum. Bir gün önce akşam, ablamdan bir mesaj geldi. “Annemi hastaneye kaldırdılar.”
Kalbiyle ilgili bir durum olduğunu söyledi ambulansla acile kaldırılmış. Hemen annemi aradım. Benimle konuşurken bir anda fenalaştı ve böylece yoğun bakım sürecimiz başladı. O an kulaklarımda tiz bir çınlama başladı. Hâlâ tarif edemediğim bir his. Sanki yaşadığım her şeyi bedenimin içinden değil de tavana çıkmış, yukarıdan izliyordum.
’44 YAŞINDA DEĞİL 6 YAŞINDAYDIM SANKİ’
Ablam gece yola çıkmama izin vermedi. Ben de uyumaya çalıştım. “Uyumaya çalışmak” diyorum çünkü olan tam olarak bu değildi. Bir anda çocukluğuma, annemin dizinin dibinde oturan hâlime geri dönmüştüm. Kırk dört yaşında değil, altı yaşındaydım sanki.
Sabah yola çıktım. ve ağlamaya başladım.
‘BEN BABAMI DOĞDUĞU GÜN KAYBETTİM’
Ben babamı doğduğu gün kaybettim. İki yıllık hastane sürecinin sonunda, kendimce çok önemli ve şimdi dönüp bakınca saçma görünen bir sebeple Los Angeles’a gitmiştim. Uçaktan indiğim anda ölüm haberini aldım. Bir gün sonra İstanbul’a geri döndüm. O uçak yolculuğunda büyüdüm ben.
‘KULAKLARIMDAKİ O SES HİÇ GİTMEDİ’
İnsan, çok sevdiği birini kaybetme ihtimaliyle karşı karşıya kaldığında her zaman beklenen tepkileri vermiyor. Babam öldüğünde önce rahatlamıştım. İki yıl boyunca hastane koridorlarında, tetkiklerde, kötü haberlerde yaşamıştık. Sonra, tam iki hafta sonra, bir gece yarısı sebepsizce hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlamıştım.
Annemin hastaneye kaldırıldığını öğrendiğimde de benzer bir şey oldu. Bir gece boyunca yatağın içinde döndüm durdum. Kulaklarımdaki o ses hiç gitmedi. Ertesi sabah ise bir anda ailenin CEO’suna dönüştüm. Doktorlarla konuşan, karar veren, herkesi organize eden, sakin kalmaya çalışan kişi bendim.
Kriz anları, akrabalık ilişkilerinin ne kadar tuhaf olduğunu da gösteriyor insana. Senden gibi görünen ama aslında çok uzak olan insanlar… İyileştirdiğini sandığın bütün çocukluk yaralarının en kötü hâliyle yeniden karşına çıkması…
İlk geceyi yoğun bakım kapısıyla hastane kafesi arasında mekik dokuyarak geçirdim. Yorulan bedenim miydi, ruhum muydu, hâlâ emin değilim.
Gece dayımda kaldım. Sabah erkenden yine hastanenin yolunu tuttum.”
